امیلیا نرسیسیانس؛ ابوعلی ودادهیر؛ پروین قاسمی
چکیده
در مقالۀ پیش رو بناست تا با تمرکز بر تاریخ زندگی شخصی (دهۀ اول زندگی) و مسیری که نسلهای پیش از من از سر گذراندهاند، به پرسش «چرا سخنور خوبی نشدهام؟» پرداخته شود. «مهارت و توانمندی سخن گفتن در جمع» توأمان در دو حوزۀ شخصی و فراشخصی؛ تاریخی و تحولات اجتماعی روانشناختی فرهنگی و سیاسی شکل میگیرد. با استفاده ...
بیشتر
در مقالۀ پیش رو بناست تا با تمرکز بر تاریخ زندگی شخصی (دهۀ اول زندگی) و مسیری که نسلهای پیش از من از سر گذراندهاند، به پرسش «چرا سخنور خوبی نشدهام؟» پرداخته شود. «مهارت و توانمندی سخن گفتن در جمع» توأمان در دو حوزۀ شخصی و فراشخصی؛ تاریخی و تحولات اجتماعی روانشناختی فرهنگی و سیاسی شکل میگیرد. با استفاده از روش خودمردمنگاری در این پژوهش، تاریخچۀ شخصی و ارتباط آن با مهارت سخنرانی، بررسی شده است. مهارت سخنرانی در فرد، در بطن دو تاریخ شکل میگیرد؛ تاریخ کلی که از ازل تا ابد ادامه دارد که همانا تاریخ فراشخصی است و دیگری تاریخچۀ زندگی شخصی فرد است. تاریخچة شخصی، بر تاریخ زندگی و حضور فرد در این دنیا دلالت دارد که سخنگو در حافظۀ شخصی خود دارد. تاریخ فراشخصی و تاریخچة شخصی در رابطه با چرایی وضعیت سخنرانی من در جمع، بدون یکدیگر نمیتوانند تحلیلگر وضعیتِ حاضر باشد. ترکیبی از این دو و همچنین وضعیتی که هر یک به نوعی بر فرد تحمیل میکند در چگونگی پرورش قوۀ سخنوری فرد، مؤثر است.
